Miss Laura

Menu

Hollywóod Old Movies #1 - The Girl Can't Help It

To jest początek mojej pierwszej serii. Będzie dotyczyła starego kina. Filmy w niej załączane pewnie będę mogła znaleźć tylko w języku obcym ale to nic. Na naukę nigdy za późno 🙂 Mam nadzieję, że wpisy wam się spodobają, i tak jak ja będziecie mieć fun oglądając filmy. Szkoda tylko, że nie można znaleźć polskich starych filmów przedwojennych.



Na początku ciekawostka

Twenty Flight Rock oraz Edie Cohran występujący w Girl Can’t Help It przekonało młodziutkiego Johna Lennona do utworzenia zespołu The Quarrymen. Tak właśnie. Dzięki temu filmowi mamy zespół Beatles.




Amerykańska komedia muzyczna z 1956 roku na podstawie książki Do Re Mi Garsona Kanina

Marty jest drobnym gangsterem. Zmusza on pewnego łowcę talentów, żeby wypromował jego dziewczynę Jerri. Ale jest jeden problem: ona nie ma talentu…

Zobaczcie film The Girl Can’t Help It Zamieszczam go dla ułatwienia też na fanpejdżu na fb

W The Girl Can’t Help It występuje jakby filozoficzny paradoks. Film próbuje parodiować rokową muzykę jako degradację kultury podczas gdy jednocześnie celebruje ducha młodzieńczej anarchii. Ta wewnętrzna dwuznaczność była może napędzona przez chęć stworzenia filmu który by spodobał się obojgu, zarówno nastolatkom jak i ich rodzicom- żeby połączyć ogromną przepaść dzielącą pokolenia. Wybór muzyków występujących w filmie sugeruje, że to był świadomy zabieg. Miesza on prawdziwego rocka kategorii ciężkiej jak Little Richard’a, Fats’a Domino, The Platters, Gene’a Vincent’a, Eddie’go Cohran’a z awangardową muzyką Ray’a Anthony’ego i Julie London i rzuca dziwnymi działaniami które są ni psem ni wydrą jak np. rockowa grupa The Chuckles. Taki manewr nigdy by nie odniósł sukcesu bez szalonego geniusza jakim był reżyser Frank Tashlin. Tashlin rozpoczął swoją karierę jako animator dla Warner Bross i kontynuował kolorowy świat Looney Tunes jako filmowiec żeby informować o jego estetyce. Był satyrykiem i kochał wszystko co anarchiczne( Był dyrektorem pierwszych filmów Jerrego Lewisa).Tashlin przekuwa elementy z jego filmu w coś dziwnie spójnego. „Tak, może wszyscy zwariowaliśmy” sugeruje film ale ”Czy kiedykolwiek byliśmy tak żywi?” W 1956 roku, Jean-Luc Godard zopiniował tak film. Za 15 lat ludzie uświadomią sobie że The Girl can’t Help It jako fontanna młodości (tak właśnie) z której wtedy kino brało, w przyszłości weźmie sobie świeże inspiracje, odtąd, kiedy mówisz o komedii, nie mów ‚It’s Chaplinesque’; mów, głośno i wyraźnie ‚It’s Tashlinesque’. Przepowiednia Godarta mogła przecenić publiczną świadomość tego zjawiska ale wpływy Tashlina odbijają się szerokim echem w filmach Jerrego Lewisa, Johna Watersa, Mela Brooksa i we wszystkim co nazywamy parodią.

Jedną z głównych ról w filmie zagrała zjawiskowa Jane Mansfield. Była to jej pierwsza rola i także skandaliczne trochę aktorstwo imitacyjne, bowiem naśladowała Marilyn Monroe. Miała platynowy czepiec, wijący się sposób poruszania, chichotała, a nawet posiadała głupiutki repertuar pisków oraz potrafiła płakać co charakteryzowało publiczną osobę Marilyn.
lub